Chianti: drie keer is scheepsrecht
U mag het best weten, mijn kennis over Italiaanse wijnen is beperkt, misschien zelfs wel belabberd te noemen. In Spanje, Frankrijk, Zuid Afrika, Australië en Duitsland voel ik mij als een vis in het water. In Italië daarentegen meer als een vis op het droge. Mijn broer Ronald, mijn vriend Paul en ik maken elk jaar een wijnreisje. Op de terugweg in de auto van onze trip naar de Rioja, vorig jaar oktober, hadden Ronald en Paul 'democratisch' besloten dat we dit jaar de Chianti streek zouden bezoeken. Of ik dat even kon organiseren, ik was daar beter in en zij waren bovendien veel te druk.
Magazines doorspitten
Om mij op de juiste manier voor te bereiden heb ik het afgelopen jaar zo ongeveer alles gekocht wat er ooit over wijnen uit Chianti is gepubliceerd. Bovendien heb ik de Perswijn, Decanter en Wine Spectator van de laatste vijf jaar doorgespit en alle artikelen over Chianti gelezen. Ik mag nu dus gerust stellen dat Chianti voor mij in theorie niet veel geheimen meer kent. Verder heb ik uit een stoffige hoek van mijn wijnkelder nog enkele flessen Chianti opgedoken, om ook de praktijk wat op te frissen. Vijf van de zes flessen waren azijn. Gewoon te lang laten liggen, een veelgemaakte fout en niks menselijks is mij vreemd. De zesde fles, een La Gioia 1990 van Riecine, was perfect op dronk. Ik had deze wijn midden jaren negentig ter plaatse bij het wijnhuis gekocht voor 60.000 lires, tegenwoordig zo'n slordige 30 euro, dus dan mag je ook wel wat verwachten.
Definitief bezoeken
Twee maanden voor dat we naar de Chianti streek vertrokken, had ik een definitieve lijst samengesteld van de drie wijnhuizen die wij gingen bezoeken. Riecine, een kleinschalig wijnhuis, Mazzei Castello di Fonterutoli, een hypermoderne gigant en Badia a Coltibuono, een traditioneel wijnhuis die biologische wijnen maakt. Ik had geen wijnhuizen kunnen kiezen die meer van elkaar verschilden.
Chaos bij Riecine
Wat een chaos, was mijn eerste indruk, toen ik bij Riecine arriveerde. De kelder of eigenlijk betonnen schuur, stond tot aan de nok toe gevuld met vaten, flessen wijn en open plastic containers op wieltjes waar de wijn in fermenteerde. Voor de schuur stond een soort partytent waaronder de aangevoerde druiven werden verwerkt. We werden ontvangen door Monica, die ons kort door de chaos in de kelder voerde en vervolgens buiten aan een tafel parkeerde met een spectaculair uitzicht over het befaamde Toscaanse landschap. Kan je in zo'n chaos en op zo'n provisorische wijze wel goede wijnen maken? Riecine maakt drie rode wijnen, Chianti Classico, Riserva en La Gioia. De Classico is een bescheiden wijn met donker fruit. Consumentenprijs € 14,-. Het eenstemmig luidende oordeel was; een stevige prijs voor zo'n simpele wijn. De Riserva 2005 is een krachtige wijn met veel fruit en zachte tannines. Een mooie Chianti, maar moet dat echt € 29,- kosten? La Gioia, de topwijn van Riecine, is een wijn die staat als een huis, maar wel op een elegante wijze, met rijpe kersen, gedroogde pruimen en chocolade. Consumentenprijs € 34,- een correcte prijs voor zo'n hoge kwaliteit.
James Bond in Toscane
Het splinternieuwe wijnhuis van Mazzei Castello di Fonterutoli zou een prima locatie zijn voor een volgende James Bond film. We werden rondgeleid door Leonardo Cappelli die echter in niets leek op Daniel Craig. Het wijnhuis is gebouwd in drie lagen, op de bovenste laag worden de druiven aangevoerd en verwerkt, daaronder staan de roestvrijstalen tanks voor de fermentatie en daaronder de kelder met de houten vaten. Werkelijk alle handelingen die nodig zijn om van een druif wijn te maken worden in dit hypermoderne gebouw met de computer gestuurd.
In de wijnwinkel van Mazzei in het nabij gelegen dorp stond een proeftafel klaar met tien verschillende wijnen. Over de resultaten van de proeverij kan ik een heel lang verhaal schrijven, maar in het kort komt het erop neer dat geen van de geproefde wijnen ons echt kon bekoren noch imponeren. De wijnen komen ook al niet in aanmerking voor vermelding in de de wijnalmanak van 2010 met de beste wijnen onder € 5,-, met consumenten prijzen tussen de € 13,- en € 78,-.
Het voormalige klooster werd in de negentiende eeuw verbouwd tot een wijnhuis. Rond het wijnhuis ligt een landgoed van 924 hectare, waarvan 73 hectare beplant met druiven en 18 hectare met olijven. Tegenwoordig huisvest het voormalige klooster ook een restaurant, logies met ontbijt en een kookschool. Na een bezoek aan de eeuwen oude kelders ging Giandomenico Zedde (export manager) ons voor naar het proeflokaal. We proefden drie rode wijnen en een zoete witte wijn. Chianti Classico 2007, lichte robijnrode kleur, een neus van kersen en zwarte peper, prachtige soepele tannines, € 12,90. Riserva 2006, diepe donkerrode kleur, een neus van rood fruit en specerijen, complex en rijpe krachtige tannines. € 22,90.
Sangioveto 2004, paars-robijnrode kleur, intense aroma's van rood fruit, vanille en specerijen, een krachtige, bijna vette wijn met nog iets harde tannines. De mooiste wijn tijdens het wijnreisje naar de Chianti, daarover waren de heren het unaniem eens. € 30,-.
Vin Santo, een zoete witte wijn met een lichte gouden kleur, een neus van honing, amandelen en vanille, zacht zoet fruit, aardbeien, abrikozen, maar vooral de krachtige smaak van vijgen en chocolade, zachte medium-zoete afdronk. Zeer fraaie dessertwijn.
Wat een verademing, ons bezoek aan Badia a Coltibuono. Hier waren we na drie dagen pasta, pizza en dure tegenvallende Chianti's wel aan toe. Als u aankomende zomer naar Toscane gaat kan ik u slechts één dringend advies geven; ga logeren, eten en wijn drinken en kopen bij Badia a Coltibuono. Dit voormalige klooster heeft alles wat Toscane zo beroemd en geliefd heeft gemaakt. En dat in de overtreffende trap.
Wijnen van Badia a Coltibuono zijn in Nederland verkrijgbaar bij de Gouden Ton.
Eddy Gravemaker
Op de foto, van boven naar beneden: Proeftafel bij Riecine met uitzicht over de wijngaarden, tuinen en gebouwen van Badia e Coltibuono, roestvrijstaal bij Mazzei.
