Voorwoord
|
Goedkope wijn wordt duur betaald Het kan verkeren. Amper twee jaar geleden waren de melkproducerende boeren helemaal gelukkig. De melkprijzen waren gestegen tot een ongekende hoogte. Trots wisten ze te melden dat de zegeningen van de vrije markt ervoor zorgden dat ze het helemaal alleen konden rooien, zonder de zo gesmade staatssteun. Het mocht niet lang duren. De kredietcrisis kwam, en daarmee tuimelden de prijzen die de boeren voor een liter melk kregen omlaag. Vreemd genoeg zijn de prijzen in de supermarkt voor een liter melk door de bank genomen amper gedaald. Het heeft er dus alle schijn van dat het is zoals de melkboeren zeggen: er blijft veel geld aan de strijkstok hangen. En die strijkstok zit voornamelijk in de supermarkten, die steeds lagere inkoopprijzen bedingen, vooral om de marges te vergroten. Ondertussen verdienen de boeren het zout in de pap niet. Hetzelfde zien we bij andere producten. Ook in de groente en fruit wordt heftig geprotesteerd tegen de machtspositie van de supermarkten. Het is makkelijk genoeg te constateren dat het bij wijn niet veel anders is. Zeker nu het overaanbod op de wijnmarkt de afgelopen jaren flink is toegenomen, is het voor de supermarkten letterlijk prijsschieten. Daardoor komen de marges bij de producenten onder druk te staan, waardoor de mogelijkheden om te investeren in kwaliteit alleen maar afnemen. Ik heb het al eens gezegd en niet eens als een grap: waarom bestaat er eigenlijk geen Fairtradeprogramma voor wijnboeren in de Franse Languedoc-Roussillon? Dat zou niet onterecht zijn. Ook daar zijn wijnboeren te vinden die geen redelijke prijs meer ontvangen voor hun druiven of wijn. Een paar recente affaires laten goed zien waartoe dit allemaal kan leiden. Geen toeval dat het allebei om zaken uit de Languedoc gaat. De rechtbanken ter plekke hebben het er maar druk mee. De eerste zaak is die van de coöperatie in Limoux, ook genoemd in Goed Gegist (zie p. 7). In alle ijver leverde zij Pinot Noir die er gewoon niet was, zo luidt de beschuldiging - die in feite niet eens wordt weersproken. Maar ja, de schoorsteen moet roken. Een andere zaak is die van Rieux, een bedrijf in Bize-Minervois. De verantwoordelijke bestuurders mochten onlangs voor de rechtbank van Narbonne komen uitleggen hoe ze de financiële balans van dit bedrijf hadden opgeleukt. Ze hadden een schuld van € 14 miljoen ergens verstopt en de waarde van de wijnen op voorraad hoger voorgesteld dan reëel was. Van het totale bedrag is het bedrijf € 12 miljoen schuldig aan elf coöperaties in de Languedoc die gezamenlijk aandeelhouder zijn van Rieux. Het betekent in feite dat het verkoopinstrument dat de coöperaties zelf hebben opgezet om hun wijnen te verkopen, in grote moeilijkheden verkeerde. Zo worden vele boeren, aangesloten bij de coöperaties, de dupe van de problemen die er zijn om de wijnen voor goede prijzen te verkopen. Rieux deed ook zaken met Nederlandse importeurs, die maar al te graag de wijnen kochten voor lage prijzen. Irreëel laag, zo blijkt achteraf. Ronald de Groot
|
||
